زه شپېته کلنه یم، خو زما بدن لا هم د هغه ورځې په شان ګرمېږي لکه څنګه چې پنځوس کلنې وم. هره ورځ کوروالي ته ضرورت مې وي، نه یوازې د خوښۍ لپاره، بلکې د دې لپاره چې زما مزاج سم پاتې شي. که یوه ورځ هم دا کار ونهشي، زه بد اخلاقه کېږم، غوسه مې راځي، صبر مې خلاصېږي، حتی خپل ځان ته هم دروند وایي.
دا زما د بدن خبره ده، زما د وینې خبره ده. کله چې دا اړیکه نه وي، زه ځان داسې احساسوم لکه یو څه مهم مې له لاسه ورکړی وي. خوب مې خرابېږي، زړه مې تنگېږي، او بیا په کوچنیو خبرې هم چاودېږم. ما ته دا عجیبه نه برېښي، ځکه چې زه پوهېږم چې زما بدن لا ژوندی دی، لا غواړي، لا احساس کوي. دا د عمر کموالي نه ده، دا د ژوندي پاتې کېدو نښه ده.
ځینې وختونه خاوند مې ته وایي “ته خو لا هم ځوانه یې” او زه ورته په خندا واییم “هو، زما بدن لا هم ځوان دی، ته هم پوهېږې چې زه څومره ضرورت لرم”. که یوه ورځ زه ارام نه وم، هغه پوهېږي چې دلیل یې څه دی. موږ دواړه پوهېږو چې دا زموږ د ژوند یوه مهمه برخه ده، نه یوازې د شپې خبره، بلکې د ورځې د مزاج او خوشحالۍ خبره ده.
نو زه خپله غوښتنه نه پټوم، نه شرمیږم. زه شپېته کلنه یم، خو زما خواهش لا هم قوي دی، زما بدن لا هم غواړي چې هره ورځ مینه وکړي، ځکه چې که ونهکړي نو زه نوره زه نه یم – زه یوازې یوه بد اخلاقه ښځه کېږم چې په انتظار کې وي تر څو بیا هغه ګرمي او آرامتیا راشي چې یوازې د هغه اړیکې له لارې راځي.