پنځه کاله کېږي چې خاوند مې راسره کوروالی نه دی کړی، او دا حالت زما پر احساساتو او ذهني ارامۍ ژور اغېز کړی دی. زه د یوې مېرمنې په توګه د مینې، پاملرنې او نږدې اړیکې اړتیا لرم، خو کله چې دا اړتیاوې کلونه کلونه پوره نه شي، انسان د یوازیتوب او محرومیت احساس کوي. همدا تشه کله ناکله داسې حالت ته رسوي چې انسان د لنډمهاله ارام لپاره ناسمې لارې غوره کړي.
زما د ژوند ستونزه یوازې د کوروالي نشتوالی نه دی، بلکې زموږ ترمنځ دوامدارې شخړې هم دي. خاوند مې په ډېرو عادي خبرو ژر غوسه کېږي او بحث رامنځته کوي. کله چې جګړه وشي، نو هڅه نه کوي چې بېرته فضا عادي او خوشحاله شي. د دې پر ځای، موږ دواړه په اوږدو ورځو او حتی هفتو هفتو یو له بل سره خبرې نه کوو.
دا چوپتیا او واټن زموږ د کورنۍ اړیکې لا کمزورې کړې دي. کله چې د مېړه او ښځې ترمنځ خبرې، تفاهم او عاطفي اړیکه له منځه ولاړه شي، نو دواړه لوري د احساساتي تشې سره مخ کېږي. په داسې شرایطو کې د یو بل درک کول او ستونزې حل کول هم سختېږي.
کله چې انسان له خپل ژوند ملګري څخه مینه، پاملرنه او نږدې والی ترلاسه نه کړي، نو د ذهني فشار، خپګان او ناهیلۍ احساس کوي. ځینې کسان د همدې فشار له امله داسې کارونه کوي چې وروسته ورباندې پښېمانه شي. خو د ستونزې اصلي لامل اکثره وخت د اړیکې خرابوالی او د ګډ ژوند نه سمون وي.
د مېړه او ښځې ترمنځ سالمه اړیکه یوازې په یوه کور کې د اوسېدو نوم نه دی، بلکې خبرو، درناوي، عاطفي نږدېوالي او متقابلې پاملرنې ته اړتیا لري. که دا عناصر له منځه ولاړ شي، نو ګډ ژوند له ګڼو ستونزو سره مخ کېږي. د داسې حالت د دوام پر ځای، دواړه لوري باید د خبرو، تفاهم او ستونزو د حل لپاره جدي هڅه وکړي، څو اړیکه بېرته عادي او ارامه شي.
