د محمد اشرف غني هغه څرګندونې چې «کابل اوس محاصره نه دی، خو حکومت دې کبر نه کوي او د مسلکي بنسټونو مشري دې متخصصینو ته وسپاري» د هېواد د سیاسي او اداري وضعیت په اړه مهم بحث راپاروي. کابل که څه هم د تېر په څېر د جګړې مستقیم ګواښ لاندې نه دی، خو اقتصادي، اداري او ټولنیزې ستونزې لا هم پر خپل ځای پاتې دي. له همدې امله، د واکمنۍ طرز، عاجزي او د وړ کسانو ټاکنه د ثبات لپاره اساسي ارزښت لري.
لومړی، دا خبره چې کابل محاصره نه دی، د نسبي امنیت او کنټرول څرګندونه کوي. خو یوازې امنیت د ښې حکومتولۍ تضمین نه شي کېدای. که حکومت له خلکو واټن ونیسي او د نیوکو پر وړاندې د کبر چلند غوره کړي، نو باور کمېږي او واټن ډېرېږي. ولس تل له واکمنو تمه لري چې د هغوی ستونزې واوري او په عملي ډول یې حل ته کار وکړي.
دوهم، په معاصره اداره کې مسلکیتوب تر هر څه مهم اصل دی. مسلکي بنسټونه هغه مهال اغېزمن کار کولی شي چې مشري یې د پوهې، تجربې او تخصص پر بنسټ وټاکل شي، نه د اړیکو او سیاسي مصلحتونو له مخې. متخصصین کولای شي د اوږدمهاله پلانونو جوړولو، د شفافیت رامنځته کولو او د پایدارو پروګرامونو پلي کولو له لارې بنسټونه پیاوړي کړي.
درېیم، که د بنسټونو مشري غیرمسلکي کسانو ته وسپارل شي، پایله یې کمزوری مدیریت، د منابعو ضایع کېدل او د خلکو بې باوري وي. برعکس، کله چې وړ او تجربه لرونکي کسان پر دندو وګمارل شي، نه یوازې اداري بهیرونه منظمېږي، بلکې نړیوال باور هم زیاتېږي. دا کار د پانګونې، همکارۍ او پرمختګ لپاره زمینه برابروي.
په پای کې، د ښې حکومتولۍ لپاره عاجزي، حساب ورکونه او مسلکیتوب درې اساسي ستنې دي. که حکومت له کبره لاس واخلي، د خلکو غږ واوري او مسلکي اشخاصو ته د بنسټونو مشري وسپاري، نو هېواد به د ثبات او پرمختګ پر لور ګامونه واخلي. د ځواک ساتنه یوازې په زور نه، بلکې په باور، پوهه او سالم مدیریت کې نغښتې ده.