د انسان په بدن کې جنسي توان او تحريک له هورموني بدلونونو سره نږدې تړاو لري. د نارينهوو لپاره دا يو پېژندل شوی حقيقت دی چې د سهار له خوبه تر پاڅېدو وروسته د جنسي غړي حالت تر نورو وختونو قوي وي، ځکه په همدې وخت کې د ټېسټسټېرون هورمون کچه لوړه وي او بدن په بشپړ ارام حالت کې وي.
د ښځې په بدن کې بيا جنسي تحريک او فزيکي چمتووالی تر ډېره د احساساتو، ذهني ارامۍ او هورموني بدلونونو پورې تړلی دی. د ښځې شرمګاه هغه وخت طبيعي لندوالی او غوړوالی زياتوي کله چې بدن د جنسي نږدېوالي لپاره تيار شي، دا يو روغتيايي او طبيعي غبرګون دی، نه کومه غيرعادي خبره.
ډېری طبي څېړنې ښيي چې د ښځو لپاره د ورځې ناوخته وختونه، يعنې د ماښام او شپې ساعتونه، د جنسي تحريک له پلوه مناسب وي. په دې وخت کې ستړيا کمه شوې وي، ذهني فشارونه کم وي او احساساتي نږدېوالی اسانه رامنځته کېږي، چې دا ټول د طبيعي لندوالي سبب ګرځي.
همدارنګه، د ښځې مياشتنی هورموني سايکل هم مهم رول لري. د تخمدان د خوشې کېدو (اووليشن) شاوخوا ورځې کې ډېری ښځې د زياتې مېلان، طبيعي لندوالي او جنسي تمايل احساس کوي، ځکه بدن په همدې وخت کې د القاح لپاره طبيعي چمتووالی نيسي.
په پايله کې ويلای شو چې د نارينه او ښځې د جنسي توان او چمتووالي وختونه يو له بل سره توپير لري. سهار د نارينه لپاره قوي وخت بلل کېږي، خو د ښځې لپاره ماښام، شپه او د ذهني–احساساتي ارامۍ شېبې هغه وختونه دي چې شرمګاه تر ټولو شهوتي، غوړه او لنده طبيعي حالت ته نږدې وي.
