د کوروالي په اړیکه کې د مینې او باور کچه د انسان په چلند کې ژور بدلون راولي. هغه نجونې چې واده یې د زړه له مینې او خوښې سره کړی وي، له خپل مېړه سره ځان خوندي او ازاد احساسوي. دا ازادي کله ناکله په داسې کړنو کې څرګندېږي چې نور خلک یې “بېشرمه” بولي، خو په اصل کې دا د ژور اعتماد نښه وي، نه د اخلاقو کمزوري.
په عاشقۍ ولاړ واده کې اړیکه یوازې د دود او مجبوریو لپاره نه وي، بلکې د احساساتو، خوښۍ او ګډ درک پر بنسټ ولاړه وي. ښځه چې خپل مېړه د زړه ملګری ګڼي، د ځان پټولو اړتیا نه ویني. هغه په خبرو، چلند او نږدېوالي کې رښتینې وي او هڅه کوي اړیکه ژوندۍ او خوږه وساتي.
دغه ډول نجونې اکثره د میړه د خوښۍ او ذهني ارام لپاره ابتکار ښيي. دا ابتکار ممکن په احساساتي څرګندونو، مینهناک چلند او یا هم په هغه نږدېوالي کې وي چې د دواړو ترمنځ اړیکه لا پیاوړې کړي. له بهر نه دا کارونه ځینو ته عجیبه ښکاري، خو د کور دننه دا د مینې عادي ژبه ده.
برعکس، هغه ودونه چې یوازې د فشار، دود یا مجبورۍ له مخې کېږي، هلته اړیکه اکثره سړه او محدوده وي. ښځه ځان مکلف احساسوي، نه ازاده. ځکه نو د احساساتو ښکاره کول او د اړیکې ژورتیا پکې کمه وي، او هر څه یوازې تر ټاکلو چوکاټونو محدود پاتې کېږي.
په پای کې ویلای شو چې په کوروالي کې ځینې ځانګړي چلندونه د بېشرمۍ نښه نه ده، بلکې د باور، مینې او خوښۍ څرګندونه ده. کله چې واده په عاشقۍ وشي، نو اړیکه هم له ویرې نه، بلکې له رضایت او زړهسواندۍ ډکه وي، او همدا شی د دواړو لوریو ترمنځ حقیقي نږدېوالی رامنځته کوي.