پېغله نجلۍ څومره وخت پرته له کوروالي ګوزاره کولی شي؟ دا پوښتنه ډېری وخت د ټولنیزو بحثونو، ذهني فشارونو او ناسمې پوهې له امله راپورته کېږي. په حقیقت کې انسان، که نجلۍ وي که هلک، د کوروالي پرته هم ژوند کولی شي او دا د ژوند د بقا لپاره حیاتي اړتیا نه ده. کوروالي یو احساساتي او فزیکي اړیکه ده، خو نه داسې اړتیا چې نشتوالی یې انسان ناروغ یا ناتوان کړي.
له طبي او فزیولوژیک پلوه، د پېغلې نجلۍ بدن د کوروالي پرته په بشپړ ډول عادي فعالیت کوي. هورموني سیستم، ذهني وده او بدني روغتیا د کوروالي نه کولو له امله نه خرابېږي. ډېرې ښځې شته چې د کلونو لپاره یا حتی د ټول عمر لپاره بې له کوروالي ژوند کوي او بشپړه روحي او جسمي روغتیا لري.
له رواني اړخه، دا ډېره مهمه ده چې انسان څنګه فکر کوي. که نجلۍ پر ځان باور ولري، خپل هدفونه، زده کړې، کار او ټولنیز ژوند ته ارزښت ورکړي، نو د کوروالي نشتوالی ورته لوی تشه نه جوړوي. ستونزه هغه وخت پیدا کېږي چې ټولنه یا چاپېریال پر نجلۍ غیرضروري فشار واچوي او دا احساس ورکړي چې ګواکې پرته له کوروالي ژوند نیمګړی دی.
همدارنګه باید وویل شي چې د جنسي غوښتنې اندازه له انسانه تر انسانه توپیر لري. ځینې نجونې قوي غوښتنه احساسوي او ځینې بیا ډېره کمه. دا یو طبیعي توپیر دی، نه عیب او نه کمال. مهمه دا ده چې هره نجلۍ خپل احساسات وپېژني او د بل چا له ژوند سره خپل ځان پرتله نه کړي.
په پای کې ویلای شو چې پېغله نجلۍ کولی شي د اوږدې مودې لپاره، حتی کلونه کلونه، پرته له کوروالي ژوند وکړي، پرته له دې چې روغتیا یې زیانمنه شي. اصل ارزښت په ځان درناوي، ذهني سکون، سالم فکر او باعزته ژوند کې دی، نه یوازې په کوروالي. انسان هغه وخت ارام وي چې خپله پرېکړه د خپل عقل او وجدان له مخې وکړي، نه د ټولنیزو فشارونو له مخې.