زه هغه ښځه یم چې د خپل کورني ژوند په یوه نازکه موضوع کې له درون احساساتو سره مخ یم. کله چې مې خاوند د کوروالي پر مهال بربنډ فلمونه ګوري، زما زړه دردېږي. داسې احساس کوم لکه زه چې ورته کافي نه یم، او د هغه پام د پردې شاته انځورونو ته تللی وي، نه زما احساساتو او شتون ته.
زما په زړه کې ډېر وخت دا هیله ګرځي چې ورته ووایم: ما ته هم قوي، مینه ناک او پاملرنه ډک کوروالی مهم دی. زه هم غوښتنې او احساسات لرم، خو دا خبره کول راته اسانه نه دي. وېره لرم چې که خبرې وکړم، هسې نه ځان کمزوری وبولي یا زما خبرې ناسمې تعبیر کړي، نو ځکه ډېر وخت چوپ پاتې کېږم.
کله چې هغه فلمونه ګورم، ځان له هغو صحنو سره پرتله کوم او بیا ناهیلي کېږم. زه پوهېږم چې دا فلمونه د واقعي ژوند انځور نه دي، خو بیا هم زما په زړه کې پوښتنې پیدا کېږي. ولې هغه څه غواړي چې زما له وسه یا د هغه له وسه بهر دي؟ ولې زموږ ترمنځ ساده او رښتینې نږدېوالی کافي نه ښکاري؟
زه باور لرم چې ستونزه یوازې په فزیکي توان کې نه ده، بلکې په خبرو او تفاهم کې ده. که موږ دواړه په ارامه فضا کې یو د بل احساسات واورو، ښايي ډېری ګیلې ختمې شي. زه غواړم هغه پوه شي چې زما غوښتنه یوازې ځواک نه، بلکې مینه، پام او احساساتي نږدېوالی دی.
په پای کې، زه د داسې اړیکې هیله لرم چې پکې دواړه یو بل ته ارزښت ورکړو. کوروالی زما لپاره یوازې یو عمل نه دی، بلکې د مینې، باور او یووالي نښه ده. که موږ وکولای شو په رښتینولۍ خبرې وکړو، باور لرم چې زموږ اړیکه به بېرته توده او پیاوړې شي.