«نورآی» او «ګلپری» دوه بالغې ترکمنې خویندې دي چې د خپل ښکلا، هوښیارۍ او جرأت له امله د خلکو پام ځان ته اړولی دی. دوی په یوه دودیزه ټولنه کې لویې شوې دي، خو د ژوند په اړه یې فکر له دودیزو چوکاټونو لږ څه پراخ دی. د دواړو خویندو ترمنځ مینه او باور دومره ژور دی چې تل یې ځانونه د یو بل سیورې بللي دي.
د دوی کیسه هغه وخت لا پسې حیرانوونکې شوه، کله چې دواړو اعلان وکړ چې غواړي د ژوند ملګری یې یو وي. د دوی په اند، که فکر، هدف او احترام یو وي، نو ژوند هم شریکه کېدای شي. دا پرېکړه یوازې د احساساتو پر بنسټ نه ده شوې، بلکې دوی وايي چې دا یې د اوږدو خبرو، مشورو او ګډ تفاهم پایله ده.
خو نورآی او ګلپری دا خبره هم روښانه کړې چې هر سړی د دوی د ژوند ملګری کېدای نه شي. دوی د کوروالي لپاره یو ځانګړی شرط ایښی دی: هغه سړی باید د عدالت، صداقت او انساني ارزښتونو بشپړ درناوی وکړي او د دواړو ترمنځ هېڅ ډول توپیر و نه کړي. همدا شرط دی چې ډېر کسان یې په ژور سوچ کې غورځولي دي.
په ټولنه کې د دې کیسې غبرګونونه بېلابېل دي. ځینې خلک دا کار زړور او صادقانه بولي، خو نور بیا دا د دودونو خلاف ګڼي. ټولنیزو رسنیو کې دا موضوع توده ده، او هر څوک د خپلې زاویې څخه پرې بحث کوي، چې ایا داسې پرېکړې د ټولنې د بدلون نښه ده او که یوازې یوه استثنايي کیسه.
په پای کې، د نورآی او ګلپری کیسه یوازې د واده یا کوروالي خبره نه ده، بلکې دا د انتخاب، خپلواک فکر او د ژوند د لارې د ټاکلو پیغام هم لري. که خلک ورسره موافق وي او که نه، دا کیسه هر څوک دې ته اړ باسي چې د اړیکو، باور او ګډ ژوند په اړه بیا سوچ وکړي.