هر نارینه دا هیله لري چې له خپلې مېرمنې سره داسې نږدېوالی ولري چې پکې شرم، مجبوري او بهانې نه وي، بلکې دواړه د زړه له کومې یو بل ته نږدې شي. خو دا تمه یوازې په غوښتنه یا فشار نه پوره کېږي، بلکې د اړیکې د کیفیت پورې تړلې ده. ښځه هغه وخت له زړه نه نږدېوالی غوره کوي چې ځان خوندي، درناوی شوی او مهم احساس کړي.
ښځه عموماً هغه وخت پرته له وېرې او شرمه د احساساتو اظهار کولی شي چې مېړه یې خبرې واوري، دردونه یې درک کړي او احساساتي ملاتړ ورکړي. که ښځه وویني چې یوازې د اړتیا لپاره نه، بلکې د انسان په توګه ورسره چلند کېږي، نو د زړه دروازې یې پخپله پرانیستل کېږي.
باور هم یو مهم شرط دی. کله چې مېړه ژمن، رښتینی او پر خپله خبره ولاړ وي، ښځه پکې ډاډ احساسوي. دا ډاډ د وخت په تېرېدو جوړېږي، د کوچنیو خو دوامدارو کړنو له لارې، لکه احترام، وفاداري او نرم چلند.
همدارنګه، ښځه هغه وخت په بشپړ ډول ځان سپاري چې د ستاینې او قدردانۍ احساس وکړي. ساده خبرې، مننه، او دا ښودل چې هغه ارزښت لري، د ښځې پر احساساتو ژور اغېز کوي. دا کار د اړیکې تودوخه طبیعي ډول زیاتوي.
په پای کې ویلای شو چې رښتینی نږدېوالی د زور، غوښتنې او نیوکې په وسیله نه رامنځته کېږي، بلکې د مینې، صبر او درک له لارې. کله چې یو نارینه دا اصول عملي کړي، ښځه پخپله هغه څه کوي چې دواړه یې غواړي: یو ارام، صادق او له مینې ډک ګډ ژوند.