ښځه ډېری وخت د خپل ژوند په نږدې اړیکه کې داسې هیلې او غوښتنې لري چې په ښکاره یې نه شي ویلی. هغه د مینې، پام او ځانګړي چلند تنده لري، خو د ټولنې دودونه او شرم ورته خنډ ګرځي. همدا لامل دی چې ځینې ښځې په زړه کې ډېر څه ساتي او چوپ پاتې کېږي.
په ډېرو کورنیو کې ښځه دا احساس لري چې که یې خپلې غوښتنې څرګندې کړې، ښايي ناسمه تعبیر شي. له همدې وېرې هغه هڅه کوي خپل احساسات پټ وساتي، حال دا چې په زړه کې یې د نږدېوالي یوه ځانګړې بڼه ډېره خوښه وي. دا پټ احساسات کله ناکله د ذهني فشار سبب هم ګرځي.
ښځه غواړي مېړه یې د هغې احساسات درک کړي، بې له دې چې هغه په ژبه څه ووایي. کله چې مېړه یوازې پر خپل فکر تمرکز وکړي او د ښځې عاطفي اړتیاوې له پامه وغورځوي، نو واټن پیدا کېږي. حال دا چې لږه پاملرنه او تفاهم کولای شي اړیکه لا پیاوړې کړي.
شرم او حیا د ښځې د شخصیت برخه ده، خو همدا ځانګړنه کله ناکله د هغې د خوښۍ خنډ هم ګرځي. که په اړیکه کې د باور فضا موجوده نه وي، ښځه نه شي کولای خپل زړه تش کړي. باور هغه بنسټ دی چې د دواړو ترمنځ خلاصې خبرې اسانه کوي.
که مېړه او ښځه یو له بل سره په نرمۍ، درناوي او خلاص ذهن خبرې وکړي، ډېرې ستونزې پخپله حل کېږي. ښځه هم کولای شي ورو ورو خپل احساسات شریک کړي، او مېړه هم باید د اورېدلو حوصله ولري. همدا متقابل درک د یوې بریالۍ او خوشاله اړیکې راز دی.