ښځه هغه مهال په رښتیا سره په عاطفي او جسمي اړیکه کې خلاصېږي چې د مینې او باور احساس په زړه کې ولري. کله چې هغې ته دا ډاډ پیدا شي چې مقابل لوری یې یوازې د خپل خواهش لپاره نه، بلکې د هغې د احساساتو، درناوي او ارامتیا لپاره هم اهمیت ورکوي، نو طبیعي ډول سره ځان ازاد احساسوي. دا ازادي د دې سبب کېږي چې ښځه پرته له وېرې او فشار څخه خپله مینه څرګنده کړي.
مینه یوازې خبرې نه دي، بلکې عمل دی. هغه وخت چې یو سړی په خپلو کړنو کې صداقت، پاملرنه او ثبات وښيي، ښځه ورو ورو باور پیدا کوي. باور یو داسې بنسټ دی چې اړیکه پرې ولاړه وي؛ که دا بنسټ کمزوری وي، نو هر څومره هڅه هم وشي، ژوره نږدېوالی نه رامنځته کېږي. خو که باور قوي شي، نو ښځه په خپله زړه پرانیزي.
کله چې ښځه ځان خوندي احساس کړي، نو هغه خپل احساسات، غوښتنې او حتی خپلې کمزورۍ هم شریکوي. دا شریکول اړیکه لا ژوره کوي او دواړه لوري یو بل ته نږدې کوي. په دې حالت کې اړیکه یوازې فزیکي نه پاتې کېږي، بلکې عاطفي، ذهني او روحي اړخونه هم پکې راژوندي کېږي.
په کورنۍ ژوند کې دا ډېر مهم دی چې دواړه لوري یو بل ته وخت ورکړي، خبرې وکړي او یو بل درک کړي. ښځه هغه وخت بشپړه همکاري کوي چې پوه شي ارزښت لري او یوازې نه پرېښودل کېږي. که مینه او باور موجود وي، نو ستونزې هم په اسانه حل کېږي او اړیکه ورځ تر بلې پیاوړې کېږي.
په پای کې ویلای شو چې د هرې سالمې اړیکې راز په مینه او باور کې نغښتی دی. کله چې ښځه دا دوه شیان په رښتیا سره حس کړي، نو نه یوازې په اړیکه کې خلاصېږي، بلکې خپله ټوله انرژي او احساسات د اړیکې د پیاوړتیا لپاره کاروي. دا هغه حالت دی چې اړیکه له ظاهري پړاو څخه تېرېږي او یو ریښتینی، ژور او دوامداره تړاو جوړوي.