پاکستان تل دا ادعا کوي چې د ترهګرۍ پر ضد مبارزه کوي، خو په عمل کې ډېر وخت داسې ښکاري چې د ترهګرو پر ځای د افغانستان ملکي او بنسټیز هدفونه په نښه کېږي. دا بمبارۍ نه د کوم ځانګړي ډلې مشران له منځه وړي او نه هم د جګړې اصلي اړخ بدلوي، بلکې عام ولس او عامه تاسیسات ترې زیانمنېږي.
کله چې ښوونځي، روغتونونه، پلونه او نور عامه بنسټونه زیان ویني، نو دا کار د یوې ټولنې پر راتلونکې مستقیم اغېز کوي. د داسې تاسیساتو له منځه وړل د ترهګرۍ پر ضد مبارزه نه، بلکې د یو هېواد د بنسټونو کمزوري کول ګڼل کېږي.
د افغانستان خلک باور لري چې دا ډول بریدونه د امنیت د ټینګښت پر ځای د بېثباتۍ لړۍ اوږدوي. ځکه هر ځل چې بنسټونه زیانمن شي، د بیا رغونې لپاره کلونه او پراخ لګښت ته اړتیا وي، او دا چاره د هېواد پرمختګ ورو کوي.
سیاسي شنونکي هم ټینګار کوي چې که رښتینی هدف سوله او ثبات وي، نو باید سیاسي او ډیپلوماتیکې لارې وکارول شي، نه دا چې د بمبارۍ له لارې فشار واچول شي. پوځي اقدام د ستونزې ریښه نه حل کوي، بلکې کړکېچ لا ژوروي.
په ټوله کې، که بریدونه د ترهګرو پر ځای د افغانستان پر بنسټونو وشي، پایله یې یوازې د هېواد کمزوري کېدل او د خلکو د ژوند لا سختېدل دي. دوامداره ثبات هغه وخت رامنځته کېږي چې بنسټونه پیاوړي شي، نه دا چې له منځه یوړل شي.
