زه د پاکستان يوه عادي مېرمن يم، او د واده له لومړيو ورځو مې يو عجيب عادت وليد. زما خاوند به تل ټينګار کاوه چې کوروالي بايد په بشپړه تياره کوټه کې وشي. په پيل کې مې دا خبره جدي ونه نيوله، ما فکر کاوه ښايي دا د هغه شرم يا شخصي خوښه وي، نو ما هم د کور د سکون لپاره چوپ پاتې کېدل غوره کړل.
خو وخت چې تېرېده، زما په زړه کې پوښتنې زياتېدې. ما به احساس کاوه چې هغه غواړي يو څه رانه پټ کړي. کله به مې هڅه وکړه چې رڼا لږه هم بله وساتم، نو هغه به بې صبره کېده او ژر به يې بنده کړه. همدې کار زما شک نور هم زيات کړ.
يوه شپه په ناڅاپي ډول رڼا لږه روښانه شوه، او ما حقيقت وليد. ما وليدل چې هغه پر خپل بدن يو مصنوعي شي تړي. زه سخته حيرانه شوم، زړه مې دروند شو او يو ډول ماتېدنه مې احساس کړه، ځکه ما ته دا خبره هېڅکله نه وه شوې او نه مې تصور درلود.
له هماغې ورځې وروسته زه ډېرې اندېښنې او پوښتنې لرلې. ما له ځانه سره فکر کاوه چې ولې يې دا راته نه وو ويلي او ولې يې تل هڅه کوله دا خبره پټه وساتي. ما احساس کاوه چې زموږ تر منځ باور ته زيان رسېدلی دی.
وروسته مې پرېکړه وکړه چې نور چوپ پاتې کېدل سم نه دي. ما ورسره په ارامه خبرې وکړې او خپل احساسات مې بيان کړل. که څه هم دا خبرې اسانې نه وې، خو لږ تر لږه موږ دواړو ته دا موقع برابره شوه چې يو د بل خبرې واورو. ما همدا زده کړل چې په ګډ ژوند کې رښتينولي او خلاصې خبرې تر هر څه مهمې دي.