هسپانوۍ ميليونره يوه ډېره شتمنه ښځه وه چې تل يې غوښتل هر څه د خپلې خوښې سره سم کنټرول کړي. هغې باور درلود چې پيسې کولی شي هر څه واخلي، حتا د انسان ژوند او ازادي هم. يوه ورځ يې اعلان وکړ چې غواړي يو شل کلن هلک په پيسو واخلي، خو دوه سخت شرطونه يې ورته کېښودل. دا اعلان د خلکو ترمنځ ډېر بحثونه راوپارول.
لومړی شرط دا و چې هلک بايد هېڅکله کورنی ژوند نه وي جوړ کړی او نه دې د چا سره تړاو ولري. د ښځې په نظر، دا کار به ډاډ ورکړي چې هلک به يوازې د هغې لپاره وي او بل هېڅ احساساتي مسووليت به ونه لري. دا شرط د ډېرو خلکو لپاره عجيب او غيرانساني ښکاره شو، ځکه انسانان يوازې د شيانو په څېر نه شي جلا کېدای.
دوهم شرط تر دې هم سخت و: هلک بايد هر وخت د هغې هر امر ومني او هغې ته به تر هر څه زيات اهميت ورکوي. دا شرط په حقيقت کې د بشپړ اطاعت غوښتنه وه، داسې چې هلک به خپله اراده، غوښتنې او حقونه له لاسه ورکوي. دا حالت د ازادۍ او انساني کرامت خلاف بلل کېده.
کله چې دا موضوع خپره شوه، ډېرو خلکو يې مخالفت وکړ. دوی ويل چې انسان نه شي پېرل کېدای او نه څوک حق لري د بل چا ژوند او اراده په پيسو وتړي. ټولنه دا بحث کاوه چې شتمني که هر څومره زياته وي، بيا هم بايد د انسانيت او اخلاقو کرښې ونه اوړي.
په پای کې دا کيسه د يوې مهمې پوښتنې سبب شوه: ايا پيسې کولی شي د انسان ارزښت وټاکي؟ ډېری خلکو دا نتيجه وايسته چې ريښتينی ارزښت د انسان په ازادۍ، عزت او انتخاب کې دی، نه په شتمنۍ او ځواک کې. همدا فکر د دې پېښې تر ټولو لويه زده کړه وګرځېده.