د جدي پاملرنې څانګه یا ICU هغه ځای دی چې تر ټولو سخت او نازک ناروغان پکې بستر وي. یوه نرسه چې کلونه یې په همدې څانګه کې دنده ترسره کړې، وايي ډېری هغه کسان چې دې برخې ته راوړل کېږي، له بده مرغه خپل ژوند له لاسه ورکوي. د هغې په وینا، دا ځای د ژوند او مرګ ترمنځ وروستۍ کرښه ده، چیرته چې ډاکټران او نرسان د هر ساه د ژغورلو لپاره هڅه کوي.
نرسه زیاتوي چې په ډېرو مواردو کې ناروغان د خپل وروستي وخت احساس پخپله کوي. هغې ویلي چې د ژوند په وروستیو شېبو کې د ناروغ په خبرو، سترګو او چلند کې بدلون راځي. داسې ښکاري لکه هغوی چې په زړه کې پوهېږي نور یې وخت پوره شوی دی. دا احساس یوازې فزیکي نه وي، بلکې یو ډول دروني پوهه او تسلیمېدل هم ورسره مل وي.
د هغې په خبره، ډېری ناروغان ورته یو ډول پیغام سپاري. هغوی تر ټولو ډېر دا غوښتنه کوي چې خپلې کورنۍ ته یې ووایي: «زه درسره ډېره مینه لرم.» دا کلمې د هغوی لپاره تر هر څه مهمې وي. ځینې ناروغان په ارامه ژبه وايي چې ځان ښه نه احساسوي او ګومان کوي چې نور به ژوندی پاتې نه شي.
نرسه وايي، دا شېبې ډېرې درنې او احساساتي وي. کله چې ناروغ په رښتیني ډول دا ومني چې د ژوند پای ته نږدې شوی، نو اکثره د پښېمانۍ پر ځای د مینې خبرې کوي. هغوی نه د مال او شتمنۍ یادونه کوي او نه هم د دنیا نورې چارې، بلکې یوازې د خپلو عزیزانو نومونه اخلي او د هغوی د لیدو هیله څرګندوي.
د جدي پاملرنې د څانګې دغه نرسه ټینګار کوي چې دا تجربې انسان ته د ژوند ارزښت ور زده کوي. د هغې په وینا، خلک باید تر وروستۍ شېبې انتظار و نه باسي چې خپلې مینې او احساسات څرګند کړي. ځکه چې د ژوند پای هر وخت راتللی شي، خو هغه خبرې چې له زړه ووتلې وي، تل د یادونو په توګه پاتې کېږي.