په ټولنه کې يو عام غلط باور دا دی چې ښځه که زيات کوروالی ولري او يا په مکرر ډول جنسي اوج (انزال) ته ورسېږي، نو د هغې د بدن ځينې برخې به تل لپاره غټې شي. دا ادعا تر ډېره د ناسم معلوماتو، دوديزو افسانو او د ښځينه بدن د فزيولوژۍ د نه پېژندنې له امله خپره شوې ده.
د طبي علومو له نظره، د ښځې بدن داسې نه دی جوړ شوی چې د کوروالي د شمېر له امله يې دايمي بدلونونه راشي. د جنسي تحريک پر مهال يوازې د وينې جريان زياتېږي، چې له امله يې ځينې برخې موقتي ډول پړسېږي، خو دا حالت د اړيکې له پای وروسته بېرته عادي ته راګرځي.
هغه دوه ځايونه چې خلک يې د “غټېدو” خبره کوي، عموماً د ښځې سينې او د تناسلي سيمې بهرنۍ برخې دي. په حقيقت کې دا بدلونونه دايمي نه وي، بلکې د هورمونونو، د وينې د جريان او طبيعي تحريک له امله لنډمهاله وي، نه د زيات کوروالي له کبله.
سينې د ښځينه هورمونونو (لکه استروجن) تر اغېز لاندې بدلېږي، او د تناسلي سيمې بهرنۍ برخه هم د تحريک پر مهال لږ پړسېږي، خو دا د بدن يو عادي او روغ غبرګون دی. دا بدلونونه نه د ښځې د اخلاقو نښه ده او نه د هغې د جنسي ژوند د کميت ثبوت.
په پای کې ويلای شو چې دا ډول خبرې علمي بنسټ نه لري. د ښځې بدن د احترام، پوهاوي او سمو طبي معلوماتو مستحق دی. پر افسانو باور کول نه يوازې ناسمه قضاوت ته لاره هواروي، بلکې د ښځو پر رواني او ټولنيز ژوند هم منفي اغېز کوي. سمه پوهه د سالمې ټولنې بنسټ دی.