زه خپله دا ستونزه د ډېر وخت راهيسې احساسوم، خو هر ځل مې زړه نه کېده چې چاته يې ووايم. د کوروالي پر مهال مې بدن داسې غبرګون ښيي چې شرمګاه مې لا نوره تنګېږي، او زه خپله هم حېرانېږم چې ولې داسې کېږي. دا حالت زما لپاره هم ذهني فشار دی او هم مې په اړيکه کې اندېښنه پيدا کړې ده.
کله چې کوروالي ته نږدې کېږو، زه په زړه کې وېره او تشويش احساسوم. همدا وېره ښايي زما د بدن عضلې ناارادي ډول سره راټولې کړي. زه نه غواړم دا کار وکړم، خو بدن مې داسې غبرګون ښيي لکه د ځان د دفاع لپاره چې بندېږي، او دا کار زما له واکه بهر وي.
ځينې وخت ځان ملامته ګڼم او فکر کوم چې ښايي ستونزه زما له لوري وي. کله چې خاوند مې هڅه کوي او بيا نه شي کولای چې دخول وکړي، زه لا زياته وارخطا کېږم. همدا ذهني فشار بيا زما بدن لا کلکوي او ستونزه نوره هم زياتېږي.
زه احساس کوم که زه ذهناً ارامه واوسم او له خاوند سره په خلاص زړه خبرې وکړم، ښايي دا حالت لږ ښه شي. کله چې هغه له ما سره په نرمي او حوصلې چلند کوي، زه لږه ارامي محسوسوم. خو چې بېړه يا فشار وي، بدن مې سمدستي تړل کېږي.
اوس دې نتيجې ته رسېدلې يم چې دا ستونزه يوازې په چوپ پاتې کېدو نه حل کېږي. زه اړ يم چې يا له يو باوري ډاکټر سره مشوره وکړم او يا لږ تر لږه خپله خبره له خپل خاوند سره شريکه کړم. دا يو واقعي حالت دی، او زه باور لرم چې د پوهې، حوصلې او سمې درملنې سره به انشاءالله حل لاره ومومي.