زه يوه واده شوې ښځه يم، خو په مياشتو مياشتو مې خاوند راسره کوروالی نه کوي. دا حالت زما لپاره يوازې د بدن خبره نه ده، بلکې زما زړه او احساسات هم پکې ژور ټپي شوي دي. کله چې زه د مېړه له پاملرنې بې برخې پاتې کېږم، نو ځان يوازې او بې ارزښته احساسوم.
خاوند مې راته وايي چې شرمګاه دې ډېره توده ده او زه ځکه ژر انزال کوم. دا خبره چې اورم، زړه مې دردېږي، ځکه زه نه پوهېږم چې دا څومره رښتيا ده او څومره پلمه. ما هېڅکله داسې فکر نه کاوه چې د ده ستونزه به زما پر بدن واچول شي.
کله چې دی خپله ستونزه زما پر غاړه اچوي، نو زه ځان ملامته ګڼم. ځينې وختونه په زړه کې دا پوښتنه راګرځي چې ايا رښتيا هم زه ناسمه يم؟ حال دا چې زه پوهېږم هره ستونزه بايد د دواړو ترمنځ شريکه وي، نه دا چې يوازې ښځه پرې ملامته شي.
زما تر ټولو ستر درد دا دی چې موږ په ارامۍ سره خبرې نه شو کولای. که دی لږ زما احساساتو ته غوږ ونيسي او زما درد درک کړي، ښايي زموږ ترمنځ دا واټن کم شي. چوپتيا او ځان لرې کول زما لپاره تر هر څه سخت دي.
زه باور لرم چې د دې ستونزې حل په ملامتولو کې نه، بلکې په تفاهم، صبر او متقابل درناوي کې دی. زه د يوې ښځې په توګه يوازې دا غواړم چې مېړه مې ما درک کړي، زما احساساتو ته ارزښت ورکړي او ستونزه د دواړو په ګډه حل شي، نه دا چې زه پکې يوازې پرېښودل شم.