د کوروالي په يوه حساسه شپه کې مې د خاوند یوه غوښتنه ونه منله، چې دا کار د هغه لپاره بې حده مهم و. هغه غوښتل چې زه د خپلې خوښې پر خلاف عمل وکړم، خو زه د خپلو اصولو او ارادې پابنده وم. د دې نه منلو له کبله زموږ ترمنځ د باور او تفاهم ستونزې پیدا شوې، او خبرې سختې او ناهیلې وې. زه پوهېدم چې که څه هم دا د اړیکې یوه ورځنۍ ازموینه ده، خو زما شخصیت او ارزښتونه باید قرباني نه شي.
په دې وضعیت کې زما خاوند ډېر غوسه شو او د جنجال په ترڅ کې یې د طلاق غوښتنه وکړه. دا خبره زما لپاره د درانه زړه وه، ځکه چې موږ ډېرې ګډې خاطرې لرلې او ژوند مو یوځای جوړ کړی و. سره له دې، زه د خپلې خوښې او شخصي حدودو دفاع کول مهم ګڼم، ځکه د یوې اړیکې بنسټ باید د مینې او درناوي پر اصولو وي نه پر زور او جبر.
زه هڅه وکړه چې خبرې ارامې او منطقي وساتم، خو هغه حاضر نه و چې زما دلیلونه ومني. د اړیکې د دوام لپاره مې مختلفې لارې او حل لارې وړاندې کړې، خو هغه یوازې خپله غوښتنه تکراروله او د طلاق په اړه یې ټینګار کاوه. په دې حالت کې زه پوه شوم چې زموږ ارزښتونه او ژوند ته لیدلوري په بشپړ ډول توپیر لري.
د طلاق پرېکړه زما لپاره آسانه نه وه، خو ما احساس وکړ چې ځینې وختونه د ځان درناوی د اړیکې ساتلو نه هم مهم وي. ما خپل زړه وسوځاوه او د دې پرېکړې مسؤلیت مې په بشپړ ډول ومنه، ځکه چې د زور او جبر لاندې ژوند د خوشحالۍ وړ نه دی. دا یوه درنه، خو ضروري مرحله وه چې زما ارادې ته درناوی وکړي.
په پای کې، ما زده کړل چې د کوروالي یا مینې اړیکه یوازې د خوند یا غوښتنو پوره کولو نه جوړیږي، بلکه د متقابل احترام، تفاهم، او د هر فرد د شخصي حدودو په ساتنه کې پیاوړې پاتې کېږي. که څه هم د طلاق پرېکړه د دردونکې تجربې په څېر وه، خو دا زما د ځان او خپل ارزښتونو لپاره یوه لویه بریا وه.