لومړی حالت هغه وخت دی چې ښځه د اوږدې مودې لپاره له کوروالي لرې پاتې شوې وي. په داسې وخت کې طبیعي ده چې احساساتي او فزیکي اړتیاوې پیاوړې شي. دا اړتیا یوازې د بدن غوښتنه نه وي، بلکې د نږدېوالي، توجه او مینې تنده هم ورسره تړلې وي. که مېړه دا حالت درک کړي، اړیکه لا پیاوړې کېږي.
دوهم حالت هغه وخت دی چې ښځه په مینه او عاشقانه فضا کې واده کړې وي. په داسې ودونو کې احساسات ژور وي او کوروالی د مینې د اظهار یوه وسیله ګڼل کېږي. ښځه غواړي چې دا مینه یوازې په خبرو نه، بلکې په عمل کې هم احساس کړي، څو ځان خوندي، مهم او خوښ وګڼي.
په دواړو حالاتو کې تر ټولو مهم اصل تفاهم او خبرې اترې دي. که مېړه او ښځه خپل احساسات یو له بل سره په خلاص زړه شریک کړي، نو ډېری ستونزې له منځه ځي. زور، بېپروايي او ناپوهي کولای شي اړیکه زیانمنه کړي، خو درک او نرمي یې پیاوړې کوي.
په پای کې باید وویل شي چې کوروالی هغه وخت خوندور او ګټور وي چې دواړه لوري پرې راضي وي. د ښځې غوښتنو ته درناوی، د هغې احساساتو ته پاملرنه او د مینې فضا رامنځته کول نه یوازې اړیکه ټینګه وي، بلکې د کورنۍ ثبات هم تضمینوي.