پاکستان په وروستيو کې په افغانستان کې د خپلو پوځي بريدونو او عملياتو په اړه د پښيمانتيا نښې ښودلې دي. د اسلاماباد له لوري دا اعتراف په داسې وخت کې مخې ته راځي چې د دواړو ګاونډيو هېوادونو اړيکې تر پخوا ډېرې ترينګلې شوې دي. پاکستاني چارواکي وايي، که څه هم د امنيتي اندېښنو له امله ځينې ګامونه پورته شوي، خو د دې بريدونو سياسي او ډيپلوماټيک تاوان تر تمې ډېر لوړ تمام شوی دی.
په دې لړ کې پاکستان ټينګار کوي چې د پاکستاني طالبانو (TTP) له خوا د بريدونو زياتېدو د دوی امنيتي ادارې اندېښمنې کړې وې. اسلاماباد ادعا کوي چې د TTP ځينې غړي په افغانستان کې خوندي پناه ځایونه لري، او له همدې ځايه د پاکستان په خاوره بريدونه تنظيموي. خو کابل بيا دا تورونه ردوي او وايي چې افغانستان د هېڅ هېواد پر ضد د خپلې خاورې د کارېدو اجازه نه ورکوي.
بل لور ته راپورونه ښيي چې يو شمېر “دوست هېوادونه” لا هم هڅه کوي د کابل او اسلاماباد ترمنځ منځګړيتوب وکړي. د پاکستان دريځ دا دی چې دغه هېوادونه غواړي د افغانستان سرپرست حکومت دې ته وهڅوي چې پر پاکستاني طالبانو فشار واچوي او هغوی د سولې يا لږ تر لږه د تاوتريخوالي د کمولو لوري ته سوق کړي. پاکستان باور لري چې که په دې برخه کې همکاري وشي، نو د دواړو هېوادونو ترمنځ د اعتماد فضا بېرته جوړېدای شي.
خو د افغانستان له اړخه دريځ دا دی چې د ستونزې حل بايد د بريدونو او فشار له لارې نه، بلکې د خبرو اترو، متقابل احترام او سياسي تفاهم له لارې وشي. افغان چارواکي وايي، د پاکستاني طالبانو موضوع د پاکستان داخلي مسئله ده او اسلاماباد بايد د خپلو کورنيو ستونزو پړه پر نورو وانه چوي. سربېره پر دې، په افغانستان کې هر ډول بريد د ولس غوسه پاروي او د دواړو هېوادونو ترمنځ واټن نور هم زياتوي.
په پای کې ويلای شو چې که پاکستان رښتيا هم د افغانستان په اړه پښيماني لري، نو اړينه ده چې عملي ګامونه پورته کړي او د ډيپلوماسۍ دروازې خلاصې وساتي. همدارنګه، افغانستان ته هم پکار ده چې د سيمهييزو اندېښنو په اړه روښانه دريځ ولري او د شخړو د مخنيوي لپاره سياسي لارې ولټوي. د دواړو هېوادونو ګټه په جګړه او تورونو کې نه ده، بلکې په ثبات، امن او ګډو اقتصادي فرصتونو کې ده.