د ښځې د شهو.ت لوږه په شل کلنۍ کې نه وي، بلکې اصلي لوږه په دېرش کلنۍ کې وي—دا سرلیک د ډېرو ټولنیزو او رواني بدلونونو انعکاس دی چې د ښځې په ژوند کې د وخت په تېرېدو سره رامنځته کېږي. په شل کلنۍ کې ډېری ښځې لا هم د ځان پېژندنې، زدهکړو، کار او ټولنیزو فشارونو تر اغېز لاندې وي، نو د احساساتو تمرکز یې تر ډېره پر ثبات او راتلونکي وي، نه پر ژورو عاطفي اړتیاوو.
په دېرش کلنۍ کې بیا ښځه عموماً له ځان سره روغه شوې وي. هغه خپل بدن، احساسات او غوښتنې ښه پېژني. دا ځانپېژندنه د دې سبب ګرځي چې عاطفي نږدېوالی او مینه ورته ژوره مانا ولري، او د همدې ژورتیا له امله د شهو.ت احساس هم پیاوړی او روښانه شي. دا بدلون ناڅاپي نه وي، بلکې د تجربو پایله وي.
له فزیولوژیک پلوه هم د دېرش کلنۍ ښځې بدن یو نسبي توازن ته رسېږي. هورموني بدلونونه، چې د ځوانۍ په لومړیو کلونو کې بېثباته وي، ورو ورو منظم کېږي. دا توازن د دې لامل کېږي چې احساسات، غوښتنې او عاطفي غبرګونونه په پوره ځواک څرګند شي.
له رواني اړخه، په دېرش کلنۍ کې ښځه د ټولنیزو قضاوتونو پروا کمه کوي. هغه د “خلک څه وايي” له وېرو راوتلې وي او د خپلې خوښې او اړتیاوو درناوی زده کوي. همدا ازادي د دې سبب کېږي چې شهو.ت د فشار پر ځای د خوښۍ او رضایت سرچینه وګرځي.
په پای کې، دا ویلای شو چې د ښځې شهو.ت یوازې د عمر شمېر نه دی، بلکې د بلوغ، ځانباورۍ او تجربې مجموعه ده. شل کلنۍ د پیل مرحله ده، خو دېرش کلنۍ هغه پړاو دی چې ښځه پکې خپل احساسات په پوره پوهه او ډاډ سره احساسوي، او همدا وجه ده چې اصلي لوږه همدلته راڅرګندېږي.