د يوې ميرمنې دا اقرار د ټولنې لپاره حيرانوونکی او د فکر وړ دی. نوموړې وايي چې خاوند يې تر هغې لس کاله کوچنی دی، خو بيا هم د کور د چارو په تنظيم او د ژوند په سمبالښت کې ډېر جدي دريځ لري. د عمر دا توپير که څه هم د دوی تر منځ مينه او تفاهم نه دی کم کړی، خو ځينې وختونه د نظر اختلافونه رامنځته کوي.
ميرمنه زياتوي چې خاوند يې د کوروالۍ پر مهال ترې غواړي چې په کورنيو چارو کې فعاله ونډه واخلي. هغه وايي چې خاوند يې باور لري چې د کور مسؤليت بايد يوازې د يو کس پر غاړه نه وي، بلکې دواړه مېړه او ښځه بايد يو له بل سره مرسته وکړي. دا فکر که څه هم د انصاف پر بنسټ ولاړ دی، خو د عملي ژوند ستونزې ورسره تړلې دي.
نوموړې شکايت کوي چې د ورځنيو کارونو، د ماشومانو پالنې او د کور نورو بوختياوو له امله ډېره ستړې کېږي. کله چې له کاره ستنه شي، د ارام پر ځای بيا هم د کور کارونه ورپه غاړه شي، چې دا حالت يې ذهني او جسمي ستړيا زياتوي. هغې ويلي چې ځينې وختونه دا ستړيا د بحث سبب هم ګرځي.
دغه ميرمن ټينګار کوي چې په واده کې تفاهم، زغم او يو د بل درک کول ډېر مهم دي. که څه هم خاوند يې تر هغې کوچنی دی، خو هغې تل هڅه کړې چې د عمر توپير ته ارزښت ورنه کړي او د کورنۍ ثبات وساتي. خو په عين وخت کې غواړي چې خاوند يې د هغې حالت، ستړيا او احساساتو ته هم پام وکړي.
په پای کې نوموړې وايي چې د بريالي ګډ ژوند لپاره يوازې مينه بسنه نه کوي، بلکې متقابل درناوی، همکاري او د يو بل ملاتړ هم اړين دي. که مېړه او ښځه يو د بل حال درک کړي او مسؤليتونه په عادلانه ډول ووېشي، نو د کورنۍ فضا به ارامه او د خوښۍ ډکه وي.