لومړی شی درناوی او عاطفي پاملرنه ده. کله چې يو نارينه د خپلې مېرمنې احساساتو ته ارزښت ورکوي، خبرې يې اوري، سپکاوی نه کوي او د هغې عزت ساتي، ښځه ځان خوندي او مهم احساسوي. همدا احساس د زړه نږدېوالی زياتوي او ښځه په طبيعي ډول د نږدې کېدو لوری خپله نيسي.
دوهم شی صبر او حوصله ده. صبر يوازې چوپ پاتې کېدل نه دي، بلکې د وخت، حالت او احساساتو درک کول دي. هغه نارينه چې بېړه نه کوي او هر څه ورو ورو، په تفاهم او نرمۍ مخ ته وړي، ښځه پرې باور پيدا کوي او دا باور د کوروالي لپاره تر ټولو قوي بنسټ دی.
کله چې دا دوه ځانګړنې سره يوځای شي، يعنې درناوی او صبر، د کور فضا بدلېږي. خبرې اسانه کېږي، شخړې کمېږي او مينه ژوره کېږي. په داسې چاپېريال کې ښځه مجبور نه وي، بلکې د زړه له مخې نږدېوالی غواړي او پخپله يې پيلوي.
ډېری وخت ستونزه دا نه وي چې مينه نشته، بلکې دا وي چې مينه په سمه ژبه نه څرګندېږي. نارينه چې د خپلې مېرمنې د احساس ژبه زده کړي، پوه شي چې کله خبرې، کله چوپتيا او کله پاملرنه مهمه ده، نو د زړه دروازې پخپله پرانيستل کېږي.
په پای کې ويلای شو چې کوروالي يوازې جسمي موضوع نه ده، بلکې تر هر څه وړاندې عاطفي تړاو دی. هغه نارينه چې درناوی او صبر زده کړي، نه يوازې ښه مېړه ګرځي، بلکې داسې فضا جوړوي چې ښځه پخپله د نږدې کېدو هيله او نوښت کوي.