يوه مېرمن شکايت کوي چې خاوند يې هره شپه د کوروالۍ پر مهال پرې داسې دوه حرام او غيرانساني کارونه په زور کوي چې نه يوازې د دين له نظره سخت منع دي، بلکې د انساني کرامت او وجدان خلاف هم دي. نوموړې وايي چې څو ځله يې ورته زارۍ کړې، ژړلي او د خدای په خاطر يې ترې غوښتنه کړې، خو خاوند يې هېڅ خبره نه مني.
د دې ښځې په وينا، لومړی حرام عمل هغه ډول کوروالی دی چې د اسلامي شريعت له مخې په څرګنده توګه منع اعلان شوی او د لويو ګناهونو له جملې شمېرل کېږي. نوموړې وايي چې دا کار نه د ښځې رضا پکې وي او نه هم د فطرت او انساني طبيعت سره سمون لري، خو خاوند يې دا هر څه له پامه غورځولي دي.
دوهم عمل چې مېرمن يې يادونه کوي، د هغې په خبره تر ټولو سپکوونکی، دردونکی او د زغملو نهوړ دی. هغه وايي چې دا کار د زور، وېرې او شرم تر سيوري لاندې پرې تپل کېږي، داسې عمل چې نه يې دين اجازه ورکوي، نه اخلاق، او نه هم انساني ارزښتونه.
ديني عالمان وايي چې په کوروالۍ کې زور، جبر او داسې کړنې چې ښځه پرې تنګوي، په ښکاره ظلم دی. اسلام د مېړه او مېرمن ترمنځ اړيکه د رحمت، مينې او رضا پر بنسټ ولاړه بولي، نه د تاوتريخوالي، سپکاوي او شهوتي زور پر اساس.
ټولنيز فعالان ټينګار کوي چې دا ډول پېښې بايد پټې پاتې نه شي. ښځې حق لري چې له داسې ظلمونو ځان وژغوري، مشوره وغواړي او مرسته ترلاسه کړي. د کور تر نامه لاندې تاوتريخوالی نه د دين برخه ده او نه هم د سالمې ټولنې نښه، بلکې يو جدي جرم او اخلاقي سقوط بلل کېږي.