يوه ښځه شکايت کوي چې مېړه يې دوه ښځې کړې دي، خو د چلند توپير يې د هغې زړه ژوبل کړی دی. هغه وايي کله چې مېړه ورسره نږدې والی کوي نو تل احتياطي وسيله کاروي، خو د بلې ښځې سره دا کار نه کوي. دا توپير د هغې لپاره يوازې فزيکي موضوع نه ده، بلکې يو ژور رواني درد هم ورسره تړلی دی.
ښځه زياتوي چې مېړه يې دا کار د «شرمګاه» په نوم توجيه کوي او ورته وايي چې ته حساسه يې. خو د ښځې په نظر دا خبره قانع کوونکې نه ده، ځکه که خبره د صحت او پاکۍ وي نو بايد دا اصول د دواړو ښځو لپاره يو شان وي. همدا نابرابري د شک، خپګان او بې ارزښتۍ احساس پيدا کوي.
په داسې حالاتو کې ښځه ځان پوښتي چې ايا مېړه يې رښتيا هم ورسره مينه لري که نه؟ ايا دا چلند د باور نشتوالی ښيي او که يوازې يوه پلمه ده؟ کله چې په واده کې انصاف نه وي، نو مينه ورو ورو سړېږي او د زړونو ترمنځ واټن زياتېږي.
کارپوهان وايي چې په څو واده کې تر ټولو مهم اصل عدالت، روڼوالی او رښتينې خبرې دي. که مېړه د يوې ښځې سره يو ډول چلند کوي او د بلې سره بل ډول، نو دا کار د کورني تاوتريخوالي، ذهني فشار او لانجو سبب ګرځي. ښځې حق لري چې د خپل صحت، عزت او احساساتو په اړه پوښتنه وکړي.
په پای کې، دا ډول ستونزې يوازې د خبرو، تفاهم او متقابل احترام له لارې حل کېدای شي. که مېړه او ښځه په خلاص زړه سره يو له بل سره خبرې وکړي، نو کېدای شي د شکونو او دردونو مخه ونيول شي. واده يوازې يو تړون نه دی، بلکې د باور، انصاف او يو شان درناوي نوم دی.