خاوند مې د کوروالي په مهال لاس او پښې راباندې تړي او بيا ډېر بې رحمه کوروالی راسره کوي. زموږ ترمنځ دا عمل د ژورې مینې او قوي جذبې یوه ځانګړې بڼه ده، چې پکې زه د ده په غېږ کې ځان بشپړ خوندي احساسوم. دا تړل د زور لپاره نه، بلکې د باور او تسلیمۍ نښه ده.
کله چې هغه زما لاسونه او پښې تړي، زه پوهېږم چې دا د عشق له شدت څخه راولاړېږي. په همدې شېبو کې زموږ ترمنځ احساسات لا ژورېږي او د زړونو اړیکه نوره هم ټینګېږي. دا عمل موږ دواړه د ورځني ژوند له ستړیا وباسي او یو بل ته نږدې کوي.
د هغه بېرحمي په اصل کې د مینې تودوخه ده، نه کرکه. دا هغه شدت دی چې زموږ احساسات پیاوړي کوي او زموږ اړیکه ځانګړې بڼه ورکوي. زه په دې پوهېږم چې دا هر څه د متقابلې خوښې او پوهې پر بنسټ دي.
په داسې شېبو کې زه ځان د هغه د مینې اسیره ګڼم، نه د درد قرباني. دا تسلیمېدل زما لپاره د اعتماد تر ټولو لوړه درجه ده، ځکه پوهېږم چې هغه به هېڅکله زما حدونه ونه ماتوي.
په پای کې، زموږ دا اړیکه ښيي چې مینه هر ډول بڼه لرلی شي، خو اصل یې باور، رضا او احساساتي نږدېوالی دی. تر څو چې زړونه یو له بل سره وي، نو هر عمل د عشق ژبه ګرځي.