خاوند مې د جنسي قوت درمل کاروي، چې له امله یې زموږ د کوروالي موده له عادي پينځو يا شپږو دقيقو څخه تر نږدې يو ساعت پورې غځېږي. په پيل کې به ما فکر کاوه چې دا به د خوشحالۍ خبره وي، خو ورو ورو دا اوږدوالی زما لپاره د ستړيا او ذهني فشار سبب شو. کوروالي چې بايد د ارامتيا او نږدېوالي وسيله وي، زما لپاره په دروند احساس بدل شو.
زه انزال ته رسېږم، خو خاوند مې بيا هم د کوروالي دوام ته اړ وي او تم کېدل ورته ګران ښکاري. همدلته ستونزه پيلېږي، ځکه زما بدن نور توان نه لري، خو هغه د درملو د اغېز له کبله خپل حالت نه شي کنټرولولی. دا حالت زما لپاره د خوښۍ پر ځای يو ډول ځور او اذيت ګرځي.
د وخت په تېرېدو سره مې احساس وکړ چې دا يوازې فزيکي ستونزه نه ده، بلکې ذهني اغېز هم لري. کله چې ښځه مجبوره شي له خپلې خوښې او توان څخه زيات دوام ومني، نو د کوروالي پر وړاندې کرکه او ويره پيدا کېږي. دا حالت کولای شي د مېرمنې پر نفسياتو، اعتماد او د مېړه–مېرمنې پر اړيکو ناوړه اغېز وکړي.
ما هڅه وکړه چې له خاوند سره په ارامه ژبه خبرې وکړم او خپل احساسات ورسره شريک کړم، خو هغه فکر کاوه چې اوږد کوروالي خپله يو امتياز دی. هغه نه پوهېده چې هر څه چې د يو لوري لپاره عادي ښکاري، کېدای شي د بل لپاره عذاب وي. د دواړو ترمنځ د تفاهم نشتوالی ستونزه لا پسې ژوره کړه.
په پای کې دا خبره روښانه کېږي چې کوروالي يوازې د وخت اوږدوالی نه دی، بلکې د دواړو لورو رضا، ارامتيا او احترام پکې مهم دي. که جنسي قوت درمل د يو لوري لپاره د بل د ځور سبب شي، نو دا بايد جدي وڅېړل شي. د سالمې اړيکې بنسټ په خبرو، درک او متقابل احترام ولاړ وي، نه په زغم او خاموش درد.